تو پست قبل به روش این معلم های عصبانی و دلگیر که اول کار میاند تو کلاس و یک عالمه داد و بیداد سر شاگردای بیچاره میزنند من هم اومدم و ناراحتیم رو گفتم.اما نه من معلم بودم و نه خدایی ناکرده شما شاگرد.این رو اعتراف میکنم تو دنیای مجازی این بحث ها اصلا جایی نداره و من به عنوان یک شاگرد دست به سینه و حرف گوش کن از شما دوستای نازنین خیلی چیزا یاد گرفتم که هم ارزش پرداخت سی و پنج تومن قبض تلفن دوره قبل رو داشت هم قبض خدا تومن این دوره و هم خیلی چیزهای دیگه که بعضیاش اگه سکرت بمونه آبروی اسلام و مسلمین بیشتر حفظ میشه!

یا به روش بعضی از وبلاگ نویسا که هر چندوقت یکبار دست به خودکشی در معرض دید انظار میزنند و از دست یک عده که فقط کارشون سرک کشیدنه تو وبلاگ هاست اون هم بدون رد پا من هم اومدم خودم رو جلوی دید عموم دار بزنم تا ببینم آیا این دنیای مجازی ارزش این همه وابستگی رو داره یا نه!!!که دیدم بعله!اونی که نخواد ظاهر بشه و باهات دوستی کنه باز هم میاد و میخونه و میره!بابا بنده خدایی که وقت میذاری و میخونی و میری مگه یه آیکون گذاشتن چقدر از وقت تو رو میگیره!نمیگم گل بذار اقلاً یک نقطه ای،ستاره ای،چیزی بگذار!آخه منم که مینویسم دلم به وجود تو گرمه!که شاید از نوشته هام خوشت بیاد،شایدم نه!

القصه تو این دنیای مجازی هرچی خودت رو به در و دیوار بزنی هیچ فایده ی خاصی نداره و اونی که بخواد با داد و هوار تو خودش رو نشون بده همون بهتر که این کار رو نکنه و در لاک خودش مخفی بمونه!برای توی نویسنده هم همون بهتر که بری یه کم مطالعه کنی سطح علم و آگاهی و دانش و سوادت بالاتر بره!وقتی مطالعه کردی،اتوماتیک وار بهتر مینوسی!در نتیجه اینجوری بهتر میتونی مخاطب جمع کنی!تا اینکه چندوقت دیگه دوباره بیای تو دید عموم خودت رو دار بزنی که همه دلشون برات بسوزه و هی بگن آخی!بیچاره!ما که همیشه براش کامنت میذاشتیم!(حالا خیلی هاشون هم نمیگذاشتند!!ولی تو اون لحظه بعد از اینکه خر خر های آخر و در نهایت جون دادن من رو میبینند جو گیر میشند و اینو میگند!)فعلا بای!ما رفتیم یک کم بخونیم تا بهتر بنویسیم!اما دوباره میایم!

پی نوشت:از همه ی دوستان عزیزی که به من گفتند تو دنیای مجازی میتونم بهتر و بیشتر از دوستان قدیمی روشون حساب کنم،یک دنیا ممنونم!دست گرم و پر مهر و محبتشون رو به گرمی میفشارم اما قول نمیدم این کار اونقدر آروم باشه که دردشون نیاد!

بغلقلباین آیکون ها فقط و فقط به نشانه ی تشکره و اینماچماچماچ بوسه ها هم پیش کش حضور گرم و مهربونشون!درسته که تو دنیایی مجازی با هم آشنا شدیم اما تو همین دنیای مجازی من بعضی از حقیقی ترین دوستانم رو پیدار کردم و از این بابت بی نهایت خوشحالم!

بعدتر نوشت:به امید خدا فردا صبح خانواده ی سه نفریمون راهی تهرانه.